Ana içeriğe atla

çocuklarda açlık sorunu

“çocuklar sevgiye, yiyeceğe, temiz havaya ve oyuna ihtiyaç duydukları kadar; sanata, öyküye, şiire ve müziğe de ihtiyaç duyarlar"

astrid lindgren memorial ödülü sahibi philip pullman böyle diyor... aşağıdaki yazı, onun görüşlerinin bir özeti... ben belki aralarda yorum eklemişimdir:)...

bir çocuğa yiyecek vermezseniz, hasar hızlı bir şekilde görülebilir hale gelir... çocuğun temiz hava almasına ve oynamasına izin vermezseniz, hasar yine görünür ama çok hızlı değil... sevgisiz bırakırsanız, hasar birkaç yıldan önce görülmeyebilir ancak kalıcıdır ve çok ağırdır...

eğer bir çocuğun sanatını, masallarını, şiirlerini ve müziğini vermezseniz, zarar görmesi kolay değildir... vücutları yeterince sağlıklıdır; tüm çocukların her zaman yaptıkları gibi koşabilirler, zıplayabilirler, yüzebilirler ve yemek yiyebilirler ve çok fazla gürültü de yapabilirler ancak bir şeyler eksiktir...

bazı insanların; hiçbir zaman sanatın hiç bir türü ile karşılaşmadıkları ve gayet iyi, mutlu ve güzel hayatlar yaşadıkları, hatta oldukça iyi birer komşu ve vatandaş oldukları da bilinen bir gerçektir... evlerinde kitap, gazete, dergi yoktur... resim ve müziği de pek umursamazlar... resimlere bakarlar, görmezler... müziği dinlerler ama duyamazlar...

fakat bazı insanlar; çocukluklarının veya gençliklerinin bir aşamasında, hatta belki de yaşlılık dönemlerinde, daha önce hiç hayal etmedikleri türden bir şeye rastlarlar... onlara ayın karanlık yüzü kadar yabancıdır bu rastladıkları... bir gün radyoda şiir okuyan bir ses duyarlar, ya da birinin piyano çaldığı açık pencereli bir evin önünden geçerler veya birinin duvarında bir poster görürler ve bu yaşadıkları onlara büyük bir darbe vurur... aniden bir açlıkla dolu olduklarını anlarlar ve daha bir dakika önce bile yaşadıkları bu durum hakkında hiçbir fikirlerinin olmadığını anlarlar... yaşamış oldukları bu açlığın farkına vardıklarında, kalpleri kırılır... ağlayacak gibi olurlar, üzgün ve mutsuz hissederler... bu son derece yeni ve tuhaf deneyimle karşılaştıklarında radyoya daha fazla yaklaşırlar, pencereden sızarlar, gözlerini posterden alamazlar...

"istedikleri, aradıkları aslında bu idi... aç bir insanın yiyeceğe duyduğu ihtiyaç gibi açlığını çektikleri aslında bu idi"... bunu anlarlar... çoğu zaman iş işten geçmiş olur...
sanat eğitimi, çocuğun tüm gelişim alanlarına önemli katkılarda bulunuyor. sanatla büyüyen çocukların, diğerlerine göre daha mutlu ve sağlıklı bir ruhsal, zihinsel ve fiziksel gelişim gösterdiği aynı zamanda daha dingin ruh haline sahip olduğu gözlemleniyor. çünkü bu çocuklar yaratabilme, inanabilme ve kimlik sahibi olma şansı yakalıyorlar. çocuklarınızın sanatla henüz buluşması için zaman yaratamamışsanız ya da bunu gerekli bile görmemişseniz, 12 dakikanızı ayırmanızı rica edeceğim.

böyle demiş ressam ve sanat öğretmeni kübra müjde... aşağıda da çok güzel anlatmış... (ekleme:2021)



eğer şans eseri bu durumlardan biri yada bir kaçı ile karşılaşmamış olsalardı, bunun hiç farkına bile varamadan yaşamaya devam edeceklerdi!... açlığını hissettikleri bu durumu hiç bilemeyeceklerdi... bütün ömürleri de farkına varamadıkları bu kültürel açlık ile geçip gidecekti...

kültürel açlık kesinlikle dramatik ve çabuk anlaşılabilir bir durum değildir... kolayca farkedilebilir bir açlık değildir...

dediğim gibi, bazı insanlar; iyi insanlar, nazik dostlar ve yardımsever komşular, vatandaşlar, sadece bu durumu hiç deneyimlemedikleri için, hayatlarını mükemmel bir şekilde devam ettirebilirler ancak tüm kitaplar, tüm müzikler ve dünyadaki tüm resimler bir gecede ortadan kalkacak olsa, bunu fark bile edemezler...

bu açlık pek çok çocukta vardır... çoğu zaman da asla tatmin olmaz, kültürel açlıkları doyurulmaz çünkü çoğu zaman ebeveynleri de kendi çektikleri açlığın farkında değillerdir... dünyanın her yerinde pek çok çocuk, ruhlarını besleyecek olan sanat ve edebiyattan yoksun bırakılmaktadırlar...

her çocuğun; yiyecek, barınak, eğitim, tıbbi tedavi ve benzeri hakları olduğunu söylüyoruz... ama her çocuğun kültürel deneyim hakkının olduğunu da anlamalıyız... masal ve şiir, resim ve müzik olmadan da çocukların açlık çekeceklerini artık anlamalıyız...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

çocuğa gitar nasıl alınır?

başlığı atmam çok uzun sürdü!... "çocuğa gitar nasıl alınır" tuhaf geldi... "gitar çocuğa nasıl alınır" daha tuhaf... "nasıl çocuğa gitar alınır" ilginç oldu... "çocuğa nasıl gitar alınır" daha değişik oldu... her neyse işte, yazının bütün bu değişik sorulara yanıt vermesine çalışayım da olsun bitsin... aslında çok zor bir konu hakkında yazacağım çünkü bu sayfaya "çocuğuna gitar almayı düşünen ama bunu nasıl yapması gerektiğini bilmeyen, işin içinden çıkamayan kişiler" arama motorları tarafından zorla getiriliyorlar ama bu sayfada öyle bir konu yoktu... artık olmak üzere... gelen kardeşlerimiz elleri boş dönmesinler diye düşündüm ve bildiğim kadarıyla yazayım dedim... "çocuğa gitar nasıl alınır" ve "gitar çocuğa nasıl alınır" sorularının yanıtı basit ve hemen geçeceğim; cebe bir miktar para konulur ve müzik aletleri satan yerlerden birine gidilip, satın alınır... bunu geçiyorum... "nasıl çocuğa gitar al

gnossienne

source: martha graham center of contemporary dance www.marthagraham.org Photograph by Soichi Sunami gnossienne denince akla önce yaratıcısı erik satie geliyor doğal olarak ama onun dışında akla hayale gelebilecek her şey de geliyor ruh durumuna göre... özellikle o büyük üne sahip olan gnossienne no 1 dinlerken ben parçayı her seferinde başka başka hissediyorum... bu eserin aslında hiç bir şekilde eğlenceli, neşeli vb filan olması mümkün değil gibi çünkü doğaya aykırı ama bana komik ve neşeli geldiği bile oldu!... yorumu dinleyenin ruh durumuna  bırakabilen bir eser... önce şu yukarıdaki fotodan bahsedeyim, koreografisi amerikalı efsane kadın dansçı martha graham a ait 1926 nisanında prömiyeri yapılan dans gösterisinden... fotoğraf 1927 yılına ait ve gnossienne dans performansından bir enstantane... martha graham, 1991 yılında 97 yaşında öldü... amerikanın en eski dans kumpanyasının kurucusu ve ölene kadar da koreografilerini sürdürmüş... gnossienne ise martha grahamın ilk ba

gelem gelem (djelem djelem)...

çingene bayrağı "öldüğüm zaman beni ayakta gömün çünkü bütün ömrüm dizlerimin üstünde geçti" "gyelem, gyelem", "jelem, jelem", "dzelem, dzelem", "dželem, dželem", "delem, delem", "djelem, djelem", "celem, celem"... ve daha bir çok benzeri türevi var bu "gelem, gelem" in... farklı çingene (roman) diyalektlerinde birbirine benzeyen ama farklı yazılan bir çok örneğine rastladım... aşağıdaki fotoğrafta bile, bir yanda dzelem yazarken, hemen yanında verilen sözlerde djelem yazılmış... en yaygın olarak kullanılan ise "gelem" olduğu için, ben de o şekilde yazıyorum... çingeneler, çingene kültürü, müziği ve çingene katliamı hakkındaki aşağıdaki yazıları da okuyabilirsiniz   çingeneler   çingene müziği   tüm dünyadaki çingene halklarının ortak marşı oluyor gelem, gelem... insanın içini titreten çok önemli bir çingene şarkısı... zarko jovanovic e ait... çingeneler arasında çok sevildiği içi

çağla karaali

çağla karaali çağla karaali de 3 yaşında müziğe başlayanlardan... her ne kadar konservatuvarda 12 yaşından önce gitara başlayamazsın demişlerse de uzman kişiler, 5 yaşında gitar çalmaya zaten başlamış... çok da iyi çalıyor ayrıyetten... ben de bunu anlayamıyorum!... konservatuvardaki uzmanların dünyadan haberleri yok mu?... konservatuvarı 7 yaşında kazanmış... 8 yaşında da engelliler için konserler vermeye başlamış... konservatuvardaki değişmez sabit kurallar sebebiyle de ayrılmış daha sonra... çok da iyi yapmış bence... sanatta kural olamaz... 1 yaşında ise sanatçı, sen ona uyacaksın... yapmak istemediği bir şeyi yaptırmaya çalışmayacaksın... onun kulu kölesi olacaksın sayın konservatuvar kardeş... o sana uymayacak, sen ona uyacaksın... ben başka ülkelerin çocuklarını yazarken hiç bu tip sorunlarla karşılaşmıyorum!... ülkemiz çocuklarını yazmaya başladığım andan itibaren hep sorun hep sorun!... amerikalı, koreli, fransız çocukların aileleri çok mutlu!... onların okulları bu çocuk

trio mandili

trio mandili zannedersem ünlü olma derdi tasası olmayan bu üç genç kız, isteseler de istemeseler de ünlü olacaklar... hatta olmuşlar bile... belki de çağımızın kendine özgü imaj ve tanıtım çalışmalarından biridir, öyle gibi gelmedi ama bilemem... bu yazı uzun olamayacak ve yazdığım şeyleri pek de emin olamadan yazacağım, baştan söyleyeyim çünkü bu hanım kızlarımız gürcistandan oluyorlar ve dillerini anlamayı bırakın, alfabeleri bile doğal olarak enteresan... bu sebeple çok da bilgi sahibi olamadım henüz ama beğendim ve paylaşmak istedim... hatta şu anda bir yandan isimlerinin latin alfabesiyle yazılışını aramakla meşgulüm:)... çağımıza özgü bir imaj ve tanıtım çalışması olabilir dememin sebebi; "trio mandili" nin uygun buldukları, diledikleri yada belki de denk gelen herhangi bir yerde video çekip, internette paylaşmaları... bana çok doğal geldiler yani "biz işte böyle çalar söyleriz öylesine, beğenirseniz dinleyin" tarzında bana çok hoş gelen bir tarzları va

ev stüdyosu ortamı

müzik stüdyosu izolasyonu stüdyo ortamına ev içinde oda deniyor:)... yani evin içinde bir yerler... yine işin büyüklüğüne göre maliyet çok değişecek... mesela siz çalışırken çok gürültü olacak mı? ... keyboard kullanacaksanız sesini az açarsınız... yada kulaklık kullanırsınız... monitör kabin en iyisidir ama mecburen gerekebilir çoğu zaman kulaklık... o zaman, kulaklığın çok iyi olması şart... eletro gitar çalacaksanız gürültüye engel olmak çok zor ama teknoloji gelişti iyice amfi yerine direk olarak bir çok keyboarda yada audio/midi arabirimine gitarı girebiliyorsunuz... kulaklıkla elektro gitar çalmanız da mümkün... davul çalacaksanız::)))... işiniz zor tabii... o zaman yalıtım yapacaksınız odaya çünkü daha ilk gün eve polis gelecektir... tabii davul makinesi, ritm makinesi, eskiden ritm box denen zımbırtılardan kullanacaksanız yada dijital davul seti kullanacaksanız iş basit... "çok iyi" bir kulaklık işinizi görecektir... ama "adam gibi" bildiğin davul (

EmiSunshine

EmiSunshine tam adı emilie sunshine hamilton ama EmiSunshine adını kullanıyor... ben ilk izlediğimde, kendisinin bu kadar genç olduğunu anlamamıştım!... 25 civarı diye düşünmüştüm yaşını ama 2004 doğumlu çıktı... 14 yaşında henüz ama ben tarzına ve sanatçı ruhuna resmen hayran kaldım... çok küçük yaşlarda çekilmiş videoları var, o yaşlarda bile giyimi, aksesuarları, sahnede duruşu, yüz ifadeleri, vücut dili, fotoğraflarda verdiği pozlar vs vs vs, her yönden yaratıcı ve sanatçı bir yapıya sahip... şimdi bu yazdıklarım daha çok moda dergisine uygun ve magazinsel oldu ama sadece bu sebeplerle bu sayfada paylaşmam mümkün değil kendisini... çok daha fazlasına sahip emilie... Emilie Sunshine Hamilton tam bir yetenek bombası emisunshine... çok iyi şarkı söylüyor, sesi çok iyi, tarzı çok iyi ve sesini oldukça iyi kullanıyor... bir çok enstrümanı iyi seviyede çalıyor yani multienstrümantalist... ve kendine ait eserleri var... anlayacağınız söz yazıyor, beste yapıyor... bu kadar da d

zaman içinde gitar

klasik gitar bildiğimiz gitar işte üstteki... tarih ne kadar gerilere gidiyorsa, gitar da neredeyse o kadar gidiyor gerilere... benim ilk rastladığım bilgi sümerlere, hititlere kadar gidiyor... bir de mitolojide gitar benzeri şeyler var... mitoloji denen şey tam olarak ne vakte düşüyor var mı bilen?... işte o zamanlara kadar gidiyor bu iş... çok eskilere yani... kafamın basmadığı zamanlar... ne varsa anadoluda ve mezopotamyada var gerçekten... bu sümerlere hayranım... bildiğim kadarıyla mö 3500-4000 li yıllar gibi... hititler de öyle... gerçi ben mö 1400 lere kadar bulabildim gitarın orijinini... aşağıdaki resimlerin ilki berlinde, ikincisi ise istanbulda bulunuyor şu anda... hititlerde gitar hititlerde gitar benim bulabildiğim, gitara benzeyen en eski müzik aletleri yukarıdakiler... ama çoğu tarihçi ve müzikolog daha da eskilere götürüyor gitarı ama bence artık o kadarı da abartı oluyor çünkü gitara pek de benzemiyorlar... örneğin aşağıdaki de gitarın atası olarak kabul

mohsen namjoo

az önce tanıştım mohsen namjoo ile ve yine ilk dinlediğim parçasında, hatta daha parça başlar başlamaz "budur" dediklerimden oldu... şu anda henüz 2. parçadayım ve dinlediğim ilk parça ile ikinci parça arasında zerre kadar alaka yok! sevdim bu adamı:)... zannedersem zaman zaman olduğu gibi "çok engin bir derya" ile karşılaştık yine ve zaten ben de bu bloğu boşuna yazmıyorum, öğreneceğiz bakalım ne kadar enginmiş mohsen namjoo ... karşılaştığım ilk bilgiyi -saçma da olsa- hemen vereyim; ülkemizde muhsin namcu diyenler de var!... hatta uzun uzun tartışmalar bile yapılmış bu konuda!... biri diyor sen hatalısın, öbürü diyor; hayır sen yanlışsın... her konuda olduğu gibi, bu konuda bile ciddi bir ayrışma söz konusu... klasik ülkemiz insanı durumu... tamam, gerçek adı doğal olarak farsça ve yazılışı farklı çünkü mohsen namjoo iranlı bir sanatçı... bu konuda bile tartışmaya ne gerek var anlamış değilim... çok mu zor? bakarsın adamın sayfasına, o neyi kabul etmişse, s

zahit bizi tan eyleme, şaraba eyle ihtiram...

konumuz "zahit" ama zahit hakkında yazabilmek için önce uzunca bir zaman ayırıp, kitap karıştırıp, mürekkep yalamak gerekiyormuş gerçekten... ilk anladığım o oldu... hemen belirteyim; zahit daha yaygın kullanılıyor ama doğrusu "zahid" ... aslında konu; " dinlediklerim " ancak "ben şu zahit adlı eseri çok severek dinliyorum, alın bu da videosu vs vs vs" denip de geçilecek bir eser değil... zaten zahit bizi tan eyleme deyişini bilmeyen ve sevmeyen yoktur... kıyıda köşede kalmış bir şeyi keşfetmiş olamayacağımdan ötürü, asıl amaç tabii ki farklı... neredeyse ilkokul yıllarından beri hayranlıkla dinlediğim "bu zahit de neymiş yahu" diye anca meraklandım zannedersem... çoğu zaman bu esere kısaca zahit denir geçilir... eğer sadece interneti kurcalarsanız ve bu kurcalamanız sadece öylesine gerçekleşirse, aslında birbirinin devamı yada tamamlayıcısı denebilecek zahitler ile karşılaşırsınız... kafanız da karışır biraz... zaten gördüğüm kada